Herkes tarafından sevilmek kulağa masum bir istek gibi gelebilir. Ancak bu istek hayatın merkezine yerleştiğinde, kişinin kendi ihtiyaçlarını, sınırlarını ve kimliğini geri plana itmesine neden olabilir. Sürekli onay aramak, psikolojide yalnızca sosyal kabul ihtiyacıyla açıklanmaz; aynı zamanda kişinin benlik algısı ve ilişki kurma biçimiyle de yakından ilişkilidir.
Çocukluk yıllarından itibaren çevremizdeki insanların beklentilerini anlamayı öğreniriz. Ailemiz, öğretmenlerimiz ve arkadaşlarımız bize neyin kabul gördüğünü, neyin eleştirildiğini gösterir. Bu öğrenme süreci sağlıklıdır. Ancak zamanla başkalarının isteklerini kendi isteklerimizin önüne koymaya başladığımızda, fark etmeden kendimizden uzaklaşabiliriz.
İnsanları memnun etme davranışı, çoğu zaman “iyi biri olmak” ile karıştırılır. Oysa sürekli uyum sağlamak, hayır diyememek, herkesi kırmamaya çalışmak ya da çatışmadan kaçınmak uzun vadede kişinin psikolojik yükünü artırabilir. Çünkü herkesin beklentisini karşılamak mümkün değildir.
Daha da önemlisi, sürekli başkalarının ne istediğine odaklanan kişi zamanla kendisine şu soruyu sormakta zorlanabilir: “Ben ne istiyorum?” Kendi arzularını, sınırlarını ve değerlerini uzun süre erteleyen bireylerde bu soru zaman zaman belirsizleşebilir. Bunun sonucunda kişi, dışarıdan onay alsa bile içsel olarak tatmin hissetmeyebilir.
Sağlıklı ilişkiler, kişinin kendisini tamamen geri çekmesini değil; hem kendi ihtiyaçlarını hem de karşısındaki insanın ihtiyaçlarını gözetebilmesini içerir. Her isteğe “evet” demek empati değildir. Gerektiğinde sınır koyabilmek, hayal kırıklığı yaratma ihtimalini göze alabilmek ve herkes tarafından sevilmeyi beklememek psikolojik dayanıklılığın önemli parçalarındandır.
Elbette hepimiz sevilmek ve kabul görmek isteriz. Bu, insan olmanın doğal bir parçasıdır. Ancak herkes tarafından sevilme ihtiyacı, kişinin kendi kimliğinden vazgeçmesine neden oluyorsa bunun bedeli oldukça ağır olabilir. Çünkü başkalarının sevgisini kazanırken, kendi sesimizi kaybetme riski ortaya çıkar.
Unutulmaması gereken önemli nokta şudur: Sağlıklı bir benlik gelişimi, herkesin sizi onaylamasıyla değil; kendinizi tanıyabilmeniz, sınırlarınızı koruyabilmeniz ve değerleriniz doğrultusunda yaşayabilmenizle güçlenir. Herkesin sizi sevmesi mümkün olmayabilir. Ancak kendinizle kurduğunuz ilişki güçlendikçe, başkalarının onayına duyduğunuz ihtiyaç da giderek azalabilir.
